Ik ben Henk Hensgens.

Op school was ik een klein zesje, naar boven afgerond.
Waarom leerde ik?
Het voelde als proberen te herinneren wat anderen belangrijk vonden en dan de vakjes aan te kruisen die anderen goedkeurden.

Waarom werd ik leraar Duits?
Een vak met een imago waar de tandarts
op punten ruim boven scoort.

 

Kinderen laten mij voelen waarom.

Die blik, die grap, die vrolijkheid, dat verdriet, die afstand, dat vertrouwen.

Voor de klas ervaar ik het leven zélf.

 

Leven is niet geïsoleerd, niet afgescheiden,
niet in vakjes of in cijfers opgedeeld.

Leven is het geheel, is alles,
in verbondenheid met elkaar.

 

Dat is wat ik heb geleerd.

Dat is wat ik doorgeef.
 

Hoofd en hart in balans.
Zo wordt kennis wijsheid.

Je stelt jezelf niet meer de vraag wat je wilt worden,

want je weet wie je bent.

​​

Dat wil ik kinderen opnieuw laten ervaren.

When we do what we are meant to do, doors open for us,
we feel useful, and the work we do feels like play to us.

Julia Cameron